Wieczór pod znakiem rytmu, kontrastów i wielkich nazwisk. Od porywających Tańców węgierskich Brahmsa, przez pełen energii koncert fortepianowy Bartóka w wykonaniu Anny Vinnitskayi, aż po liryczną i zarazem namiętną symfonię Brahmsa.

PROGRAM

Johannes Brahms
Tańce węgierskie nr 1, 3 i 10

Béla Bartók
Koncert na fortepian i orkiestrę nr 1, BB 91

Johannes Brahms
Symfonia nr 3 F-dur op. 90

WYKONAWCY

Anna Vinnitskaya – fortepian
Filharmonia Janáčka w Ostrawie
Daniel Raiskin – główny dyrygent JFO

Żywe rytmy i chwytliwe melodie Tańców węgierskich z lat 1869 i 1880 przyniosły Johannesowi Brahmsowi światową sławę. Kompozytor czerpał w nich inspirację nie tylko z węgierskiej muzyki ludowej, lecz także z muzyki wędrownych kapel cygańskich. Ogromna popularność dzieła skłoniła Brahmsa do zinstrumentowania w 1873 roku trzech wybranych tańców z pierwszego zbioru na orkiestrę.

Dokładnie sto lat dzieli nas od czasu, gdy powstał I Koncert fortepianowy węgierskiego kompozytora Béli Bartóka. Kompozytor uważał rok 1926 za przełomowy w swojej artystycznej drodze. Do jego języka muzycznego przeniknęły wpływy barokowych technik kompozytorskich, muzyki Igora Strawińskiego oraz tak zwanych eksperymentów brzmieniowych Henry’ego Cowella. I Koncert fortepianowy zachwyca słuchaczy szorstkim, surowym brzmieniem: efektowną perkusyjnością partii solowej, klasterami dźwiękowymi, nerwową rytmiką i dysonansowym kontrapunktem.

Johannes Brahms był w XIX-wiecznym świecie muzycznym postrzegany jako przeciwieństwo rewolucjonisty i pioniera dramatu muzycznego Richarda Wagnera. Radykalni wagnerzyści i zwolennicy Brahmsa toczyli ze sobą zaciekłe spory. Doszło nawet do tego, że podczas premiery III Symfonii Brahmsa, która odbyła się w Wiedniu w 1883 roku, zwolennicy Wagnera wyrażali swoją niechęć do dzieła głośnym syczeniem na początku każdej części. Mimo to symfonia odniosła sukces i wkrótce trafiła na estrady koncertowe wielu europejskich miast.